Iedere dag bloggen, dat was mijn streven voor 2012. Dat was heel erg leuk en fijn. Het maakte de drempel minder hoog maar ook het niveau lager. Niet erg, maar de laatste tijd wist ik niet goed meer waar over te bloggen en ging het soms nergens meer over.
Even dacht ik dat ik blogmoe was, maar ik weet gelukkig dat dat niet zo is. Maar bloggen om het bloggen mist soms gewoon wat.
Vanaf vandaag ga ik weer gewoon bloggen wanneer ik daar zin in heb. Dat kan soms twee keer per dag zijn en soms een keer per week. Ik hoop dat de drempel laag blijft en mijn ogen open voor blogmateriaal. Wie weet komt er zo ook weer ruimte voor nieuwe ideeën.
Zo zeg, heb ik de hele avond zitten tikken en zwoegen staat er hier nog niks online. Dat zou in het kader van #iederedagbloggen wel moeten. Maar om nou te zeggen dat ik niet geblogd heb vandaag… Ik heb de hele avond zitten zwoegen en tikken aan een blog over Pinterest dat later ergens anders verschijnt: een gastblog. En dat is toch leuk! Schrijven voor een ander blijk ik zowaar geweldig te vinden. Voor mij een nieuw publiek, dus het voelt ook anders. Waar ik hier soms in het wilde weg maar wat schrijf is schrijven voor een ander meer een projectje. Om het zo maar te zeggen. Ik merk dat ik er meer voor ga zitten, bedenk wie er gaat lezen en veel meer een doel voor ogen heb. Eigenlijk zoals bij het schrijven van een flaptekst of een persbericht. Het kost me wat meer tijd en energie maar dan staat er ook echt wat. Lings.nl voelt meer als thuis, als een heerlijk samenraapseltje waar niet altijd samenhang in zit. Door nu een gastblog te schrijven voor een heel andere blog weet ik ook meteen weer waarom ik in 2008 voor Dutch Cowgirls ben gaan schrijven: dit gevoel! Dat ga ik vaker doen! Dus: grotere blogpost buiten mijn eigen site. Wie geeft me een podium?
Begin deze week las ik over het initiatief 
Dé uitdaging voor 2012 komt van 
