In 2000 ging ik voor het eerst, in dezelfde week dat mijn studie startte. Betoverd was ik, er was zoveel te doen en er waren zoveel bekenden. Ik rende van de een naar de andere band en sprak om de zoveel uur weer af bij dé wortel. Mobieltjes had bijna niemand en had je er zoals ik wel een dan was er bijna geen bereik, vandaar die wortelafspraken.
Lowlands is een wereld apart, op Lowlands lijkt de buitenwereld er even niet te zijn.

Er is muziek, heel veel muziek, waar je je in kunt verliezen. De ene keer omdat het je oude vertrouwde bandje is en elk nummer herinneringen oproept. Ik denk dan bijvoorbeeld aan K’s Choice in dat eerste jaar of aan PUSA in de Alpha. De andere keer verlies je je in de muziek omdat het nieuw voor je is of de eerste keer dat je iets live ziet. Ik denk dan terug aan Solo in de silent disco of Eefje de Visser afgelopen jaar.
Naast muziek staat er ook toneel, film en cabaret op het programma. Het eerste jaar kwam ik daar niet aan toe. Ik rende toen van band naar band en van tent naar tent. Van de Charlie naar de Alpha was toen nog ver, nu staan ze naast elkaar. Dat rennen kan magisch zijn, maar het eind van het weekend haal je er niet mee. Nu heb ik soms knooppunten in mijn programma waardoor snel lopen wel moet. Maar meestal plan ik mijn programma niet eens vol. Ik laat Lowlands op mij afkomen. Waardoor er ook meer ruimte is om mee te doen en te kijken naar al het straattheater. Het straattheater dat is ingehuurd, maar ook naar het theater dat de bezoekers zelf lijken te maken. Heerlijk! En bovendien geniet je van onverwachte momenten meer. Daar ligt de magie van Lowlands: in onverwachte momenten.
Er gebeuren op Lowlands heel veel dingen die de organisatie niet heeft bedacht maar die gewoon ontstaan. Hopen Lowlandsbezoekers roepen da meteen Theo, en ja dat is een prachtvoorbeeld. 55.000 mensen (hoewel ik niet weet hoeveel kaarten er verkocht werden) riepen Theo en niemand weet waarom. Te gek! Ook de HEMA-rage van afgelopen jaar was té grappig. En ik kon het weten, in 2010 jaar nam Naomi al een opblaasbare HEMA rookworst mee naar Kees van Hondt en daar hebben we zo mee gelachen. We kwamen niet meer bij toen we de jongen die stamppot verkocht bij ‘van ‘t land’ op de foto zette mét die enorme rookworst.

De bezoekers maken Lowlands, en de organisatie zorgt voor de sfeer waarin dat kan gebeuren. Lowlands is mede zo fijn omdat we met een heerlijke groep bij onze eigen tent staan: de Tango op camping 1. Samen opbouwen, samen ontbijten, samen de popcrypto maken, blij zijn als er wéér iemand kaartjes wint, verjaardagen vieren, nachten doorhalen of juist ‘op tijd’ slapen omdat de eerste band de volgende ochtend wél erg vroeg begint of je daarvoor nog wilt Tai Chi’en. Ook dat dingen meedoen hoort bij Lowlands. Ik vergeet de workshop van het Nationaal Ballet in de Grolsch nooit meer!
Praten, lachen, huilen. Lowlands is heftig in alles. Het vergroot dat wat er (al) is. Voel je je niet fijn, ga dan niet naar Lowlands het komt keihard op je af. Kan verhelderend werken. Geluksmomenten op Lowlands lijken groter dan ze ooit kunnen zijn. Rotmomenten zijn net zo intens. De massa, de muziek vergroot al je emoties. Daar moet je tegen kunnen, maar als je dat kan is het fantastisch! Je beleeft de mooiste momenten en vrienden slepen je door de lastige dipjes heen.

Al schrijvende komt het toch niet helemaal over. Wellicht is dat het magische van de Lowlands momenten: dat je erbij had moeten zijn.

Onderste foto door Diana Broeders.

En wat betreft de mol: ik denk nog steeds dat het Liesbeth is.

Hoe tof is het uitvouwbare speelhuisje dat ik gisteren vond op Toxel.com? Wat mij betreft heel tof! De ontwerpster bedacht dit als oplossing voor huizen die te klein zijn voor een aparte speelkamer. Haar inspiratie laat zich makkelijk raden: pop-up boeken.

Tijdens mijn studie bedacht ik samen met Marieke een soortgelijk product. Zelfde inspiratiebron maar met een andere aanleiding. Wij gaven onszelf de opdracht kinderen uit de lagere klassen (die nog geen geschiedenisles krijgen) spelenderwijs kennis te leren maken met geschiedenis: verschillende perioden in onze geschiedenis én gevoel van tijd. Hieruit ontstond Het Terugbladerboek. Een groot boek, zo groot dat je erin kunt spelen. Begin je achterin jn het boek dan sta je in een de huidige tijd, hoe verder je naar voren bladert hoe verder je terug gaat in de tijd. Zo kun je riddertje spelen of holbewoner zijn.

Onder andere te koop bij Amazon.

Mijn fictie #WOT bijdrage met woord ‘stroom’.
Je vindt alle bijdragen in de reacties onder deze blog.

Conclusie: een van de originele rood-stemmers moet de mol zijn. Zo niet dan is het een van de twee die niet meededen. Deze ene opdracht zorgt ervoor dat zowel Hadewych als Anne-Marie geen molverdachten meer zijn.

Liesbeth is gestegen op mijn verdachtenlijstje. Door haar eerste afspraak met Hadewych kon dit nooit meer goed gaan.

Het initiatief werkt behoorlijk inspirerend en verdient dus echt wel wat reclame hier. Waarom ben ik enthousiast? Met ‘reageren kun je leren’ wil Xaviera zichzelf en anderen ertoe zetten om te reageren op blogs. Niet alleen te consumeren maar samen deel te nemen en samen te bouwen. Een mooie manier om als reageerder nieuwe blogs te leren kennen. En een mooie manier om als blogger feedback te krijgen én nieuwe lezers te bereiken. Door jezelf aan te melden als reageerder krijg je wekelijks een email met daarin vijf (geselecteerde) blogs en word je gevraagd om op drie van deze blogs te reageren. Leuk!

Meedoen? Hier kun je jezelf aanmelden.

Gemaakt met IOGraphica, een erg cool tracking programmaatje dat meet welke bewegingen jouw computermuis maakt. Plaatjes kun je met een klik opslaan.

Mijn eerste #WOT. En nee ik heb niet ineens blond haar, foto’s zijn nu eens eerlijk gevonden op Flickr, linkjes volgen.