In 2000 ging ik voor het eerst, in dezelfde week dat mijn studie startte. Betoverd was ik, er was zoveel te doen en er waren zoveel bekenden. Ik rende van de een naar de andere band en sprak om de zoveel uur weer af bij dé wortel. Mobieltjes had bijna niemand en had je er zoals ik wel een dan was er bijna geen bereik, vandaar die wortelafspraken.
Lowlands is een wereld apart, op Lowlands lijkt de buitenwereld er even niet te zijn.

Er is muziek, heel veel muziek, waar je je in kunt verliezen. De ene keer omdat het je oude vertrouwde bandje is en elk nummer herinneringen oproept. Ik denk dan bijvoorbeeld aan K’s Choice in dat eerste jaar of aan PUSA in de Alpha. De andere keer verlies je je in de muziek omdat het nieuw voor je is of de eerste keer dat je iets live ziet. Ik denk dan terug aan Solo in de silent disco of Eefje de Visser afgelopen jaar.
Naast muziek staat er ook toneel, film en cabaret op het programma. Het eerste jaar kwam ik daar niet aan toe. Ik rende toen van band naar band en van tent naar tent. Van de Charlie naar de Alpha was toen nog ver, nu staan ze naast elkaar. Dat rennen kan magisch zijn, maar het eind van het weekend haal je er niet mee. Nu heb ik soms knooppunten in mijn programma waardoor snel lopen wel moet. Maar meestal plan ik mijn programma niet eens vol. Ik laat Lowlands op mij afkomen. Waardoor er ook meer ruimte is om mee te doen en te kijken naar al het straattheater. Het straattheater dat is ingehuurd, maar ook naar het theater dat de bezoekers zelf lijken te maken. Heerlijk! En bovendien geniet je van onverwachte momenten meer. Daar ligt de magie van Lowlands: in onverwachte momenten.
Er gebeuren op Lowlands heel veel dingen die de organisatie niet heeft bedacht maar die gewoon ontstaan. Hopen Lowlandsbezoekers roepen da meteen Theo, en ja dat is een prachtvoorbeeld. 55.000 mensen (hoewel ik niet weet hoeveel kaarten er verkocht werden) riepen Theo en niemand weet waarom. Te gek! Ook de HEMA-rage van afgelopen jaar was té grappig. En ik kon het weten, in 2010 jaar nam Naomi al een opblaasbare HEMA rookworst mee naar Kees van Hondt en daar hebben we zo mee gelachen. We kwamen niet meer bij toen we de jongen die stamppot verkocht bij ‘van ‘t land’ op de foto zette mét die enorme rookworst.

De bezoekers maken Lowlands, en de organisatie zorgt voor de sfeer waarin dat kan gebeuren. Lowlands is mede zo fijn omdat we met een heerlijke groep bij onze eigen tent staan: de Tango op camping 1. Samen opbouwen, samen ontbijten, samen de popcrypto maken, blij zijn als er wéér iemand kaartjes wint, verjaardagen vieren, nachten doorhalen of juist ‘op tijd’ slapen omdat de eerste band de volgende ochtend wél erg vroeg begint of je daarvoor nog wilt Tai Chi’en. Ook dat dingen meedoen hoort bij Lowlands. Ik vergeet de workshop van het Nationaal Ballet in de Grolsch nooit meer!
Praten, lachen, huilen. Lowlands is heftig in alles. Het vergroot dat wat er (al) is. Voel je je niet fijn, ga dan niet naar Lowlands het komt keihard op je af. Kan verhelderend werken. Geluksmomenten op Lowlands lijken groter dan ze ooit kunnen zijn. Rotmomenten zijn net zo intens. De massa, de muziek vergroot al je emoties. Daar moet je tegen kunnen, maar als je dat kan is het fantastisch! Je beleeft de mooiste momenten en vrienden slepen je door de lastige dipjes heen.

Al schrijvende komt het toch niet helemaal over. Wellicht is dat het magische van de Lowlands momenten: dat je erbij had moeten zijn.

Onderste foto door Diana Broeders.

En wat betreft de mol: ik denk nog steeds dat het Liesbeth is.

Mijn fictie #WOT bijdrage met woord ‘stroom’.
Je vindt alle bijdragen in de reacties onder deze blog.

Conclusie: een van de originele rood-stemmers moet de mol zijn. Zo niet dan is het een van de twee die niet meededen. Deze ene opdracht zorgt ervoor dat zowel Hadewych als Anne-Marie geen molverdachten meer zijn.

Liesbeth is gestegen op mijn verdachtenlijstje. Door haar eerste afspraak met Hadewych kon dit nooit meer goed gaan.

Gemaakt met IOGraphica, een erg cool tracking programmaatje dat meet welke bewegingen jouw computermuis maakt. Plaatjes kun je met een klik opslaan.

Mijn eerste #WOT. En nee ik heb niet ineens blond haar, foto’s zijn nu eens eerlijk gevonden op Flickr, linkjes volgen.

Chocoladecake met cola en een marssaus

Ingrediënten cake
250 gram boter (plus boter om in te vetten), 250 gram zelfrijzend bakmeel, 3 volle eetlepels cacao, halve theelepel baking soda (zuiveringszout), 300 gram ruwe rietsuiker, 2 deciliter cola, 0,75 deciliter melk, 2 eieren (losgeroerd), 1 theelepel vanille-essence

Ingrediënten glazuur
60 gram zachte boter, 200 gram poedersuiker, 2-3 eetlepels cacao, 2 eetlepels cola

Ingrediënten marssaus
1 king-size mars, scheutje slagroom, eventueel wat minimarshmallows

Verwarm de oven voor tot 180 graden Celsius. Vet een springvorm van 24cm doorsnede licht in (of bekleed met bakpapier).
Zeef het zelfrijzend bakmeel met de cacao en de baking soda in een kom. Voeg de suiker toe. Verwarm in een oan de boter met de cola op laag vuur tot de boter is gesmolten (dit kan ook in een mengkom in de magnetron op een laag vermogen). Voeg de droge ingrediënten plus de melk, de eieren en vanille-essence toe. Schep alles luchtig maar zorgvuldig door elkaar. Doe het beslag in de springvorm.
Bak de cake 40 minuten, of tot een in het midden ingestoken satépen (breipen doet het ook) er schoon uitkomt. Neem de cake uit de oven en laat hem circa 15 minuten op een rooster staan. Maak intussen het glazuur.
Klop in een kom de boter, de poedersuiker en het cacaopoeder door elkaar. Klop de cola erdoor. Bestrijk de cake met het glazuur en laat dit opstijven.
Laat voor de saus de Mars met een scheutje room smelten (voeg ook nog een scheutje warm water toe als je de saus wat dunner wilt). Voeg de mini-marshmellows toe, als je die gebruikt. Dit is een hele zoete, romige saus, en de glazuurlaag is ook behoorlijk machtig, dus misschien wil je alleen saus of alleen glazuur voor de cake gebruiken in plaats van allebei.

Officieel is dit recept voor 8 personen. Mijn ervaring is dat je zelfs met 10 personen nog bijna een halve taart overhoudt. Ga dus uit van 12 personen voor deze taart. Je kunt dan waarschijnlijk wel wat meer van de marssaus gebruiken dus die hoeveelheid zou ik verdubbelen. Smakelijk!

Recept: Hollandse Cheesecake met muisjes voor 12 personen

(de ingrediënten zijn onderstreept)

- zet glaasje water in de vriezer
- 60 gram blanke amandelen malen
- door elkaar mengen: 200 gram gezeefde bloem, mespuntje zout, 20 gram van de gemaalde amandelen, 30 gram kristalsuiker, 1,5 theelepel speculaaskruiden
- 125 gram koude boter in blokjes toevoegen en mengen tot het een kruimelig deeg wordt
- voeg een eigeel en twee eetlepels ijskoud water toe
- mengen tot het een bal vormt
- deegbal inpakken in vershoudfolie en 20 minuten in de koelkast plaatsen
- Ondertussen bodem van de bakvorm met bakpapier bekleden en de zijkanten invetten.
- Deeg uitrollen (2 á 3 mm dik) en bakvorm bekleden
- beklede bakvorm 20 minuten koelen ondertussen oven opwarmen op 190 graden
- vorm met aluminiumfolie aan de binnenkant bekleden (over de randen heen laten hangen) en vullen met bakknikkers (of bonen), blind bakken voor 15 minuten
- blindbakvulling en aluminiumfolie verwijderen, nog 10 minuten bakken tot het licht gekleurd is
- temperatuur van de oven verlagen naar 150 graden
- vulling maken: 500 gram ricotta, 250 gram zure room, 3 eieren, 200 gram poedersuiker, 100 gram geraspte belegen kaas, sap van 1 citroen en 40 gram van de gemalen amandelen mengen in de keukenmachine
- vulling in de vorm gieten, uur tot anderhalf uur bakken tot goudgeel en stevig maar midden nog beweegt/licht vloeibaar is.
- muisjes over de taart uit strooien en af laten koelen in de afgesloten maar uitgezette oven.
- taart het liefst een nachtje in de koeling laten staan
- voor serveren decoreren met fondant muisje

Benieuwd naar hoe je zo’n fondant muisje maakt? Het staat in het boek Suger Sweet Secrets van @ZaligZoet. Of wellicht heb je nog ‘oude’ FIMO-boekjes in de kast staan, daar staat vast ook ergens wel een leuk muisje in.