
Boek is voor de fan écht een aanrader en hier te koop.
Voor Eburon heb ik afgelopen weken een blogtour georganiseerd. ‘Veldgids vertrouwen’ was het uitgangspunt voor deze blogtour. Wiebe was benieuwd hoe het allemaal in zijn werk ging en stelde me wat vragen om tot een blog te smeden.
Lees ‘Ervaringen met een innovatieve manier van boekmarketing: de blogtour’ op eburon.nl >
Wanneer ik aan het lezen ben heb ik vaak ook muziek aan. Het allerliefst zit ik dan ook nog in bad, of in ons bibliotheekje. Dit voorjaar komt daar het bankje op ons balkon bij. Het komt voor dat ik me laat afleiden door de muziek en uiteindelijk niet meer aan het lezen ben maar heerlijk luister naar de muziek. Ook niet erg, het ging nou eenmaal om dat uurtje (of die uren) ontspanning.
Als ik het heb over de combinatie muziek en boeken moet ik jullie een aantal boeken uit mijn kast in ieder geval laten zien. Ze staan op de foto onderaan deze post. Het zijn boeken over muziek of boeken waarin muziek een belangrijke rol speelt.
De nieuwste aanwinst, en tegelijkertijd ook het nieuwste boek in mijn kast, is ‘Racoon, alles voor het liedje‘. Tot aan ‘Before you leave’ heb ik het boek gelezen, de rest volgt op een volgende zonnige dag op ons balkon. Veel bekende verhalen. Racoon volg ik immers al een behoorlijke tijd. Het was 1999 of 2000 toen ze regelmatig op dezelfde (dorps)festivals als Krezip speelden. Ik ben gevallen voor de fratsen van Bart en de gesloten ogen van Dennis. Ze bestaan 15 jaar dit jaar, en nog niet eerder waren ze zo succesvol. Blijkbaar was het tijd voor een boek. Ik ben benieuwd.
Deze blog is geschreven in het kader van #50books.

De trein is helemaal niet overvol. Iets waar ik mij wel op voorbereid had. Vandaag mag je gratis reizen met De Verrekijker, het boekenweekgeschenk.
Het laatste boekenweekgeschenk dat ik heb is uit 2008. Een vaste klant van deze week ben ik dus niet. Maar nu Kees van Kooten het geschenk schreef doe ik graag weer mee aan deze leuke gekte. In het boek begin ik direct nadat ik deze blog heb geplaatst.
En dat gratis treinreizen? Dat is een goede smoes om vandaag bij mijn ouders in Den Bosch langs te gaan.
Geschreven in het kader van #50books.

Dit leuke vogeltje zagen we tijdens ‘Where the wild things are‘, moet je kijken hoe eigenwijs hij is. Hij denkt echt al die zaadjes alleen op te eten, “jullie kunnen mij niks maken” lijkt hij te zeggen.
Het festival was leuk, fijne bandjes, leuke schrijvers een subtropisch zwemparadijs en de rust van je eigen huisje. Top combi! Natuurlijk viel er ook nog wel wat op en aan te merken (en er is een enquete), het was de eerste keer dat dit festival georganiseerd werd en het publiek wist duidelijk niet wat ze konden verwachten. En ik denk dat een festival met zo’n 4000 bezoekers te klein is om de twee verschillende doelgroepen die hier waren beide aan te spreken. Wat mij betreft dus Bungalup voor de feestgangers en WTWTA voor de bandjesmensen. Wat bandjes betreft waren ‘Villagers’, ‘Of Monsters and Men’ en ‘I am Kloot’ mijn hoogtepunten. ‘Patchanka’ was een lekker feestje en van Hanneke Hendrix ga ik zeker het boek lezen.
De tekst heb ik in deze foto gezet met ‘Path on‘ een redelijk nieuwe iPad app waarmee je tekst in foto’s kan zetten. Klinkt heel saai, maar deze app doet dat wel heel goed. Je tekent een lijn (of kiest een vorm), tikt de tekst en klaar! Eventueel kun je ook de grootte, het lettertype, de kleur en de uitlijning aanpassen. Simpel voor wie snel even wat tekst toe wil voegen, maar uitgebreid genoeg voor wie iets opvallends wil maken.
Wat zou ik graag in elke taal kunnen lezen. Dat iedereen dat zou kunnen. Talen zouden dan kunnen versmelten tot een begrip en communiceren wordt makkelijker. Helemaal mooi is dat we elkaars verhalen zouden kunnen lezen en begrijpen.
Ik werk bij een uitgeverij maar heb nooit een enorme talenknobbel gehad voor buitenlandse talen. Van Frans op de middelbare school kan ik me voornamelijk de liedjes herinneren die meneer Bloemen ons in de brugklas leerde. Meneer Bloemen ging dat jaar met pensioen vond ons brugklassers erg schattig, we zongen dus alleen maar liedjes: “Et mes chaussettes rouge et jaunes à petits pois”. Gelukkig vond ik Nederlands en schrijven wél leuk.
Vraag 7 van #50books is: “Lees je alleen in het Nederlands?”. Nee. Wel heb ik een voorkeur voor Nederlands wanneer ik ter ontspanning ik lees. Engels vind ik ook prima. Bijvoorbeeld wanneer een boek (nog) niet vertaald is, wanneer ik de Engelse versie van iemand kan lenen, of omdat ik net in Engeland ben geweest en de boeken daar vaak goedkoper zijn. En ik dus wel een boek moet kopen. Even opletten met kookboeken trouwens: je moet wel weten hoe je de eenheden omrekent.
Het laatste boek dat ik in het Engels las was ‘Mr. Penubra;s 24-hour bookstore‘.
Afgelopen woensdag schreef ik dat ik dit boek niet uitkreeg. Vrijdag las ik ‘Een goede raad’ uit. Mede doordat verschillende mensen naar aanleiding van mijn blogpost zeiden dat ik dat toch echt moest doen. Inderdaad: de laatste 100 bladzijden waren vlotter, spannender en gaven me wel de drang het boek uit te lezen. Maar om op dit punt te komen…. ik zeg nog steeds: niet de moeite waard.
Foto via eenlettermeergraag.nl
Plaatjes maken en daar lol mee hebben. Zo simpel laat iMadeFace zich wel beschrijven. Deze iPhone app is niets anders dan een ‘ouderwetse’ gezichtenbouwer. Leuk om een ava te maken of jezelf een uurtje mee te vermaken. Prima, simpel en gratis.
Het doet mij een beetje denken aan een stuk speelgoed waar wij vroeger vaak mee speelden. Dat was een draaischijf waarop allerlei modefiguren stonden en waarmee je door te draaien een eigen figuur kon maken. Ik denk dat de verpakking vernieuwd was maar het was dus dit: mode-ontwerp-draaischijf bij Lobbes.nl.
Boeken niet uitlezen… dat doe ik niet vaak. Als ik aan een verhaal begin dan wil ik wéten hoe het eindigt. In deze blog beantwoord ik hierdoor wel twee vragen uit de #50books reeks: ‘welk boek lees je maar niet uit‘ én ‘welk boek lees je nu‘.
Weken al ben ik aan het lezen in ‘Een goede raad‘ (J.K. Rowling), ik kom er maar niet doorheen. Het boek is niet moeilijk geschreven, daar ligt het niet aan. Maar ik kwam zó moeilijk in! Elk hoofdstuk, en soms zelfs sneller, wisselt het karakter van waaruit het verhaal geschreven wordt. Dan leef je mee met Mary, dan met Kay, dan weer met Andrew. Met geen van de karakters heb ik een binding of krijg ik de kans die op te bouwen. Én toch zal ik het boek uitlezen! Wat mij betreft is het echter absoluut geen leestip.